குவியல் (15.09.16)

தம்பி மனைவி ஒரு ரியல் எஸ்டேட் நிறுவனத்தில் டெலி மார்கெட்டிங் பிரிவில் வேலை பாக்குறாங்க. ரெண்டு நாள் முன்னாடி ஆபிஸில் சென்னை கூட்டிட்டு போவதா சொன்னாங்க. சென்னைக்கு மிக அருகில்னு திருச்சியில் ப்ளாட் காட்டுவாங்கன்னு தானே கேள்வி பட்டோம். இதென்ன ஈரோட்டுக்கு மிக அருகில்னு சென்னை போறாங்கன்னு நினைச்சேன். வந்த பிறகு தான் தெரிஞ்சது அவுங்களை கூட்டிட்டு போனது அதிமுக ஆள்பிடிப்பு மாநாட்டுக்கு. போக, வர வண்டி இருக்கும், ஒரு நாள் சென்னையை சுத்தி பார்க்கலாம், சாப்பாடு உண்டு, செலவுக்கு 500 ரூபாய். தேர்ந்த அரசியல் தொண்டன் எல்லா  கட்சியிலும் உறுப்பினர் அட்டை வச்சிருப்பான் போல, எனக்கு தான் எழவு ஆதார் அட்டை கூட இல்லை.

அதிமுகவுக்கு போய்ட்டாளே நாகரிகம் மறந்துரும் போல, நேற்று (14.09.16) நடந்த ஒரு நேரலை விவாதத்தில் தமிழ் மாநில காங்கிரஸில் இருந்து அதிமுக கிளைக்கு தாவிய ஞானசேகரன் ஒரு குண்டை போட்டார். ஒரு திருமண விழாவின் பொழுது வைகோ அவர்கள், ஜி.கே.வாசனிடம் உங்களுக்கு எவ்ளோ குறைவா சீட்டு கொடுத்தாலும் சரி அதிமுகவிலே கூட்டணி சேருங்கள் என்று சொன்னார் என்று. என்னை பொறுத்தவரை அவ்வாறு சொல்வது அரசியல் நாகரிகம் அல்ல, ஆனாலும் மக்கள் நல கூட்டணி. அதிமுகவின் B டீம் என்று உறுதியானது ஒரு அதிமுக உறுப்பினர் வாயாலே

வாய்மையே வெல்லும் என அஹிம்சை போதித்த காந்தி இருந்தால் கன்னடர்களிடம் அடி வாங்கியும் சிரித்துக்கொண்டிருந்த பெரியவரை அள்ளி அணைத்திருப்பார். ஆனால் ஒன்றை யோசியுங்கள் அந்த பெரியவரின் குடும்பம் இனி அக்கம் பக்கத்தை எப்படி எதிர்கொள்ளும். ஆக தமிழக ஊடகங்கள் அனைத்தும் சேர்ந்து அந்த பெரியவருக்கும், ஆடை கலைக்கப்பட்ட ஓட்டனருக்கும் தலா ஒரு கோடி நஷ்ட ஈடாக கொடுக்க வேண்டும். அந்த பெரியவருக்கு தமிழக அரசின் சார்பில் ஒரு கோடி கொடுக்க வேண்டும், அடி வாங்கியதற்கு அல்ல, அடி வாங்கிய பொழுதும் சிரித்துகொண்டே வாழும் இயெசு என தமிழகத்திற்கு பெருமை சேர்த்ததற்கு.

பெருமை படும் அளவுக்கு தமிழக பொதுபணி துறையோ, நீர் மேலாண்மையோ எதுவும் செய்யாமல் காவிரி நீரை மட்டுமே எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருப்பது பிடிக்காமல் தான் நான் அதை பற்றி எதுவும் எழுதவில்லை. காவிரி நீர் பல வருட பிரச்சனை. அதை விடுங்கள் சென்ற வருடம் சென்னை, கடலூரை பாதித்த வெள்ளத்தை கூடவா மறந்துவிட்டீர்கள். அதன் பிறகு அவசர கால நடவடிக்கை எடுத்திருக்க வேண்டாமா? தமிழகத்தில் 30% ஏரி, குளங்கள் கூட இன்னும் தூர்வாரப்படவில்லையாம். மத்திய அரசின் 100 நாள் வேலை வாய்ப்பு திட்டத்தை அழகாக பயன்படுத்தி இன்னேரம் அனைத்து ஏரி, குளங்களை தூர் வாரியிருக்கலாம்.

இனியும் ஒருமுறை அதிமுக ஆட்சிக்கு வந்தால் தமிழகம் சுடுகாடாய் தான் மாறும்!

#குவியல்

ப்ளாக்கில் இது எனக்கு 499 வது பதிவு, எனது 500வது பதிவாக நண்பர்களின் விமர்சனங்களை எதிர்பார்க்கிறேன். உள்டப்பியிலோ, வாட்ஸ் அப்பிலோ (9003063176) மெயிலுக்கோ ( arunero@gmail.com ) அனுப்பி வைக்கலாம்

தோழிக்கு!.....

நலமாய் இருப்பதாக இருவருமே நடித்துக்கொண்டிருப்பதால் சம்பிரதாயங்கள் தவிர்த்து நேராகவே விசயத்துக்கு வந்து விடுகிறேன்.

கடித தொடர்பு எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஒன்று, ஹாஸ்டலில் படிக்கும் காலத்தில் ஒன்று, இரண்டு என நம்பரிட்டு அப்பாவிற்கு ஒரே சமயத்தில் 5 கடிதம் வரை எழுதுவேன். அவசர உலகின் மாற்றமா அல்லது உடனுகுடன் பதில் தந்த குறுசெய்திகளின் அழுத்தமா தெரியவில்லை முன்னை போன்ற கடிதம் எழுதுவதே அலுப்பளிக்கும் செயலாகமாறிவிட்டது.

ஒரு மனிதருக்கு சகமனிதனே சலிப்புளிக்கும் காலத்தில் செயல்கள் சலிப்படைவது இயல்பு தானே, கடமைக்கு பேசுறோம், கடமைக்கு வேலை செய்யுறோம், கடமைக்கு காதலிக்கிறோம், கடமைக்கு குடும்பம் நடத்துறோம் என்றாகிவிட்டது இயந்திர உலகில்.

கவிதா சொர்ணவள்ளி என்ற தோழர்,  தோழர் குமரகுருபரனை காதலித்தார். குமரகுருபரன் சமீபத்தில் இறந்து விட்டார். ஆனால் இன்றும் தோழர் கவிதா சொர்ணவள்ளியின் நினைவுகூறுகள்களை பார்க்கும் பொழுது உன்னை போல் யாரும் காதலிக்க முடியாது என்ற வார்த்தை எனக்கு பொருத்தமா என சந்தேகம் வருகிறது. தோழர் குமரகுருபரன் மீது பொறாமை வருகிறது.  உயிரோடுயிருக்கும் போது... சும்மா சும்மா உங்கிட்டவே பேசிகிட்டு இருப்பாங்களா? உன்னையே பார்த்துகிட்டு இருந்தா சலிப்பா இருக்காதா? நீ என்ன சின்ன குழந்தையா என் முத்தானைய பிடிச்சிகிட்டே திரியிற என்று கூறும் காதலர்கள் வாழும் மத்தியில் இறந்த ஒருவரின் காதலுயுடன் அந்த நினைவுகளுடன் வாழும் தோழர் காதலின் உச்சமாகவே உயர்ந்து நிற்கிறார்.

சோக தருணங்களை நினைத்து மன அழுத்தம் ஏற்படுத்திக்கொள்ளாதே என நண்பர்கள் சொல்வார்கள், எனக்கோ சந்தோச தருணங்களை நினைத்தால் தான் விழிதிரை நீர்படலத்தில் மறைகிறது.

தனிமையே துணையாக வாழ உன் போல் மனதிடம் என்னிடம் இல்லை என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன். இனிமேல் அதில் காயப்பட எங்கே இடம் இருக்கிறது என்ற மனதில் தான் அந்த திடம் உருவாகும்.

என் வருத்தமெல்லாம் உன் காயத்திற்கு என்னால் மருத்தளிக்க முடியாமல் போய்விட்டதே என்று தான்....

குவியல் (30.08.16)

ஃபோகஸ்னு ஒரு ஆங்கில படம் பார்த்தேன் பெருசா சொல்லிகிற மாதிரி எதுவும் இல்ல, அலுப்பு தட்டாத திரைகதைன்னு வேணும்னா சொல்லலாம்.
படத்தில் அமெரிக்கன் ஃபுட்பால் நடக்கும் போது ஒரு பந்தயம் நடக்குமே. அதான் இப்ப பேசப்போகும் பொருள்.



ஒரு நபர் எதை ஞாபகத்தில் வைத்திருக்க வேண்டும் என திட்டமிடல். இதை தான் மலையாளத்தில் திருஷ்யம் என்ற பெயரில் எடுத்தார்கள். தமிழில் பாபநாசம் என்ற பெயரில் கெடுத்தார்கள்.

நம் மண்டைக்குள் ஒன்றை புகுத்துவது இன்று நேற்று நடப்பதல்ல, ஆண்டாண்டு காலமாய் நாம் ப்ராண்டுக்கு அடிமையாகி கிடப்பதே அப்படித்தான். செலிபிரடி ஒர்சிப் சிண்ட்ரோமையும், எதிர்பால் கவர்ச்சியையும் உங்களுக்கு தூண்டில் இரையாக்கி அவர்கள் விருப்பதற்கு உங்களை தலையாட்ட வைக்கிறார்கள்.

நாம் அன்றாடம் தெரு சுவர்களில் பார்க்கும் இரட்டை இலை, உதயசூரியன் கூட ப்ராண்ட் புரமோசன் தான்.
அந்த கட்சியின் சின்னத்தில் நிற்கும் வேட்பாளர் யார் என கூட அறியாமல் இன்னும் சின்னத்திற்கு ஓட்டு போடும் ஆட்களை ஆட்டுமந்தைகள் என நீங்கள் அழைப்பீர்களேயானல். விளம்பரத்திற்கு பலியாகி அந்த பொருளை மட்டுமே பயன்படுத்துவேன் என்பவர்களும் ஆட்டு மந்தைகள் தான்!

விளம்பரத்தில் தவறான தகவல்களை பரப்புவோர், நிறைவேற்ற முடியாத வாக்குறுதிகளை கொடுப்பது போன்றவைகளை செய்தால் அதில் நடிப்பவருக்கு தண்டனை மற்றும் அபராதம் என மத்திய அரசு சட்ட திருத்த மசோதா ஒன்றை நிறைவேற்றயுள்ளது.

கூடவே கங்கை நீர் புனிதம், மாட்டு மூத்திரம் புரோட்டின் மிகுந்தது போன்ற டுபாக்கூர் விளம்பரங்களுக்கு நடிவடிக்கை என்பார்களா என்றால் நிச்சயம் இருக்காது. இந்த சட்ட திருத்த மசோதாவே உள்ளூர் சிறு வியாபாரிகளை நசுக்கி வெளிநாட்டு கார்ப்ரேட்களை உள்ளே கொண்டு வரும் கார்ப்ரேட் அடிமைகளின் முயற்சியே!

நல்ல பொருளுக்கு விளம்பரம் தேவையில்லை. அதன் தரம் பேசும்


#குவியல்

அரசும் ஜோக்கரும்!

//"இங்க பாக்க முடியாது. அப்பல்லோல தான் பாக்கனும்னா ஓட்டு ஏன் கெவர்மென்டுக்கு போடனும்.
அப்போல்லோவுக்கோ போட்ரலாமே"//

இது ஜோக்கர் படத்தில் வரும் ஒரு வசனம். ஆனால் ஒரு வரியில் முடிவதில்லை இதன் வலி.



ஆஞ்சியோ செய்த பிறகு அப்பாவுக்கு தொடர்ச்சியான விக்கல், மருத்துவ நண்பர்கள் சிலர் இது சிறுநீரக பிரச்சனையாக இருக்கலாம்னு சொல்லவும் ஈரோடு அரசு மருத்துவமனையில் சேர்த்தோம்.

ஒரு வாரம் கழித்து சொல்கிறார்கள் உங்கப்பாவுக்கு மூளை காய்ச்சல், இங்கே அதற்கு பார்க்க டாக்டர் இல்லையென்று. முன்னாடியே சொல்லியிருந்தா கூட சேலத்தில் அல்லி மேடம் உதவியுடன் அப்பாவை காப்பாத்தியிருக்கலாம்.

எனக்கு தலையில் அடிபட்டி, முகவாதம் வந்து பேச்சு வராமல் முதலில் அங்கே தான் போனோம். அதென்ன சாபகெடு என்று தெரியவில்லை. எல்லா வியாதிக்கும் பாராசெட்டாமால் தான் மருந்தாக இருக்கிறது அரசு மருத்துவமனைகளில். கடன் வாங்கியாவது பார்த்துக்கொள்ளலாம் என சொல்லாமல் கொள்ளாமல் ஓடி வந்துவிட்டேன்

ஒரு கட்டுரைக்காக போதைபழக்கத்தில் இருந்து மீள நினைப்போற்கான வார்ட்டில் நோயாளிகளிடம் பேசினேன். ரெண்டாவது நாளிலே டாக்டர் சொல்கிறாராம். இங்கே தேவையான மருந்துகள் இல்லை. எனது கிளினிக் எதிரில் தான் இருக்கு. அங்கே வாங்க என்று.

இருக்கும் மக்களுக்கு தேவையான மருத்துவர்கள் இல்லை, படுக்கை வசதி இல்லை, மருந்துகள் இல்லை.
அந்த துறை மட்டுமல்ல.
காவலர்கள் இல்லை, நீதிபதிகள் இல்லை, பேருந்துகள் இல்லை.

இப்படி இல்லை இல்லை என்பது கடைசில் கஜானாவில் பணம் இல்லை என்பதாக போய் நிற்கிறது!

நாம் யாருக்கு ஓட்டு போட்டோம், எதற்காக ஓட்டு போட்டோம்?

!

Blog Widget by LinkWithin